Vastgoed in Turkije kopen via een bedrijf of als particulier

Of een buitenlandse koper Turks vastgoed via een bedrijf of op zijn eigen naam houdt, is een keuze van eigendomsstructuur, en die structuur bepaalt de vergunningen, de belasting en de staatsburgerschapsgeschiktheid die het hele leven aan het vastgoed vastzitten. De eigendomsstructuur splitst in drie juridische kanalen: een buitenlandse natuurlijke persoon onder artikel 35 van de Kadasterwet, een Turks bedrijf met 50% of meer buitenlands kapitaal onder artikel 36, en een in het buitenland opgericht bedrijf, dat alleen onder smalle toerisme-, industrie- of aardoliewetten kan kopen. Een buitenlands gecontroleerd bedrijf voegt een vergunningsstap bij het gouverneurschap en een voorwaarde over het activiteitsdoel toe die een particulier nooit tegenkomt. De eenmalige aankoopbelastingen zijn bijna gelijk, waarbij de 4% tapu harcı (overdrachtsbelasting) in beide gevallen identiek is, maar alleen een niet-ingezeten particulier kan de btw-vrijstelling bij eerste levering claimen. Het echte verschil is doorlopend: huurinkomsten worden in een bedrijf belast tegen het vaste tarief van 25% vennootschapsbelasting, bij een particulier tegen een schaal van 15% tot 40%, en bij verkoop betaalt een particulier die vijf jaar heeft gehouden nul inkomstenbelasting over de winst, terwijl een bedrijf 25% betaalt hoe lang het ook heeft gehouden. Een bedrijf kan ook geen Turks staatsburgerschap leveren, omdat vastgoed op naam van een bedrijf niet meetelt voor de persoonlijke drempel van 400.000 USD. Voor één enkele woning is de particuliere weg meestal goedkoper en eenvoudiger; een bedrijf verdient zijn oprichtingskosten, jaarlijkse boekhouding en dividendlaag pas wanneer het bezit een echte verhuur- of handelsonderneming is.

Welke eigendomsstructuren mogen juridisch vastgoed in Turkije houden?

Een buitenlandse koper kan Turks vastgoed houden via drie afzonderlijke juridische kanalen, en ze dragen niet dezelfde regels of dezelfde wrijving. Het kanaal bepaalt welke wet de aankoop beheerst, of een extra vergunningsstap geldt en hoe het vastgoed de rest van zijn leven wordt belast. De meeste kopers wegen alleen "mijn naam of een bedrijf" af, maar het Turkse recht splitst de bedrijfskant in twee zeer verschillende gevallen.

Het eerste kanaal is de buitenlandse natuurlijke persoon. Een buitenlandse onderdaan koopt op zijn eigen naam onder artikel 35 van de Kadasterwet (Tapu Kanunu nr. 2644). Artikel 35 beperkt één buitenlandse persoon tot 30 hectare landelijk en tot 10% van het privé-eigendomsgebied van een district. Een typische appartementskoper nadert de grens van 30 hectare nooit, en de hervorming van 2012 (Wet nr. 6302) schafte de oude wederkerigheidseis af, zodat nationaliteit de aankoop zelden blokkeert. Dit is de eenvoudigste weg.

Het tweede kanaal is een Turks bedrijf met buitenlands kapitaal. Artikel 36 van dezelfde wet definieert een bedrijf met buitenlands kapitaal (yabancı sermayeli şirket) als een in Turkije opgericht bedrijf waarin buitenlandse investeerders 50% of meer van het kapitaal houden, of waarin buitenlandse investeerders de meerderheid van de bestuurders kunnen benoemen of ontslaan. Een bedrijf dat een buitenlandse koper in Turkije opricht, valt meestal in deze categorie, en artikel 36 verbindt er voorwaarden aan die artikel 35 een particulier nooit oplegt.

Het derde kanaal is een in het buitenland opgerichte handelsvennootschap. Een naar buitenlands recht opgerichte vennootschap met rechtspersoonlijkheid mag Turks vastgoed alleen verwerven waar een speciale wet dat toestaat. Die wetten zijn de Wet ter Bevordering van Toerisme (nr. 2634), de Wet op Industriezones (nr. 4737) en de Turkse Aardoliewet (nr. 6491). Er is geen algemene route voor een buitenlands bedrijf om een woning te kopen voor verhuur of doorverkoop, dus een koper die zijn bestaande bedrijf thuis wil gebruiken, kan dat meestal niet.

Heeft een buitenlands gecontroleerd Turks bedrijf extra vergunning nodig om te kopen?

Een Turks bedrijf dat voor 50% of meer in buitenlandse handen is, heeft een gouverneursvergunning nodig voordat het vastgoed kan inschrijven, en de aankoop moet passen bij het aangegeven activiteitenveld van het bedrijf. Dit is de grootste reden waarom een bedrijf voor een buitenlandse koper niet automatisch "eenvoudiger" is. Een particulier onder artikel 35 meldt de verkoop bij het tapu (kadaster) kantoor en doorloopt een militaire-zonecontrole; een bedrijf met buitenlands kapitaal onder artikel 36 voegt daar een aparte administratieve goedkeuring aan toe.

De vergunning loopt via de İl Planlama ve Koordinasyon Müdürlüğü (Directie Planning en Coördinatie van de Provincie) van het gouverneurschap. Het bedrijf dient een aanvraag in met zijn documenten, en zijn bevoegdheidscertificaat draagt de zinsnede die het aanwijst als bedrijf met buitenlands kapitaal in de zin van artikel 36. Het gouverneurschap bevestigt dat de verwerving strookt met de in de ana sözleşme (statuten) van het bedrijf geschreven activiteiten voordat het kadasterkantoor de inschrijving voltooit.

De activiteitsdoel-regel overvalt kopers. Een bedrijf met buitenlands kapitaal mag vastgoed verwerven om de in zijn statuten geschreven zaken uit te voeren, niet simpelweg omdat het wil bezitten. Een bedrijf opgericht met een handels- of adviesdoel, zonder vastgoed- of toerisme-activiteit in zijn statuten, kan meemaken dat een woningverwerving in twijfel wordt getrokken. Een koper die het bedrijf huurappartementen wil laten houden, moet die activiteit vanaf het begin in het aangegeven doel van het bedrijf opnemen.

De grens van 50% is waar de twee bedrijfsgevallen uiteenlopen. Een bedrijf waarvan het buitenlandse aandelenbezit onder 50% ligt en waarin buitenlanders de bestuursmeerderheid niet kunnen benoemen, valt buiten artikel 36 en wordt behandeld als een bedrijf met binnenlands kapitaal. Dat bedrijf schrijft vastgoed rechtstreeks bij het kadasterkantoor in, zoals elk Turks bedrijf. De extra gouverneurslaag wordt dus niet abstract door "een bedrijf" geactiveerd, maar door de buitenlandse controle over dat bedrijf. Voorbeeld: een Turks bedrijf dat voor 60% van een buitenlandse onderdaan en voor 40% van een Turkse ingezetene is, valt onder artikel 36; hetzelfde bedrijf voor 40% buitenlands en 60% Turks niet.

Hoe verhouden de aankoopbelastingen en kosten zich?

De eenmalige aankoopbelastingen zijn voor een particulier en een bedrijf vrijwel identiek, waarbij het echte gat zich opent bij de btw-vrijstelling, niet bij de overdrachtsbelasting. Beide betalen dezelfde tapu harcı, en zowel een buitenlandse particulier als een buitenlands gecontroleerd bedrijf doorlopen routinematig de valutadocumentatie. Het bedrijf draagt alleen oprichtingskosten die de particulier nooit ziet.

De tapu harcı (overdrachtsbelasting) bedraagt in beide gevallen 4% van de aangegeven verkoopwaarde: de Wet op Kadasterkosten (nr. 492) legt 2% op de koper en 2% op de verkoper, en in de praktijk is de verdeling onderhandelbaar. De aangegeven waarde heeft een wettelijke ondergrens. Onder artikel 63 van Wet nr. 492 wordt de heffing berekend over de aangegeven prijs maar niet onder de emlak vergisi değeri (gemeentelijke taxatiewaarde) van het vastgoed, en een te laag opgegeven prijs kan na inschrijving opnieuw worden aangeslagen. Die ondergrens geldt wie de koper ook is.

De döviz alım belgesi (DAB, valuta-aankoopbewijs) is sinds 24 januari 2022 verplicht voor vastgoed dat door buitenlandse natuurlijke personen via aankoop is verworven, waarbij de koper valuta via een bank verkoopt zodat de DAB bij het kadasterkantoor kan worden overgelegd. Een bedrijf met buitenlands kapitaal dat de aankoop financiert met naar Turkije gebrachte valuta doorloopt dezelfde bankdocumentatie.

De btw-vrijstelling is waar de particulier een voordeel behoudt. Onder artikel 13/i van de btw-wet is de eerste levering van een nieuwe woning van een zakelijke verkoper btw-vrijgesteld wanneer de koper een niet-ingezeten buitenlandse onderdaan is, of een buitenlands bedrijf zonder juridisch of zakelijk centrum in Turkije, en de prijs in valuta binnen het vastgestelde venster wordt betaald en drie jaar wordt aangehouden. Een in Turkije opgericht bedrijf is per definitie in Turkije ingezeten, voldoet dus niet aan de niet-ingezeten voorwaarde en kan die vrijstelling bij zijn eigen aankoop niet claimen. Een buitenlandse particuliere koper kan dat wel.

Hoe verschilt de doorlopende huurbelasting?

Huurinkomsten worden bij een particulier belast op een progressieve persoonlijke schaal en bij een bedrijf tegen het vaste tarief van 25% vennootschapsbelasting, en het bedrijf wint alleen wanneer de aftrekbare kosten groot genoeg zijn. Het kopcijfer begunstigt een kleine verhuurder die particulier blijft; de aftrekregels begunstigen een grote, gefinancierde, kostenintensieve portefeuille in een bedrijf.

Een particulier die een woning verhuurt, geeft de huurinkomsten aan op de persoonlijke inkomstenbelastingschaal, die van 15% tot 40% over de schijven loopt. Woninghuur draagt een jaarlijkse vrijstelling voor één woning, vastgesteld op 58.000 TL voor inkomsten 2026, en de eigenaar kan werkelijke uitgaven of de forfaitaire aftrek aftrekken. Eén waarschuwing is belangrijk voor de doellezer: de meeste buitenlandse eigenaren zijn niet-ingezeten belastingplichtigen (dar mükellef), en hoe de woningvrijstelling en de aangifteregels op een niet-ingezetene worden toegepast, is niet in elk geval uniform, dus een niet-ingezetene moet zijn persoonlijke positie bevestigen in plaats van het ingezeten cijfer aan te nemen. Het mechanisme, niet één beloofd cijfer, is de veilige conclusie.

Een bedrijf betaalt 25% vennootschapsbelasting over zijn winst, en huurinkomsten zijn deel van die winst. Het tarief zelf is hoger dan de onderste persoonlijke schijven, maar een bedrijf trekt een veel breder scala aan kosten af tegen de huur: afschrijving op het gebouw, financieringsrente op een voor de aankoop gebruikte lening, beheer- en onderhoudskosten, en boekhoudkosten. Bij één afbetaald appartement met weinig uitgaven kost de persoonlijke schaal bijna altijd minder. Bij een gefinancierde portefeuille waar rente en afschrijving veel van de huur opslokken, kunnen de aftrekposten van het bedrijf het effectieve tarief onder trekken wat een particulier over dezelfde brutohuur zou betalen.

Er is een grens waaronder een bedrijf zich niet kan wegaftrekken. Vanaf 2026 past Turkije een binnenlandse minimumvennootschapsbelasting van 10% toe, zodat een bedrijf ten minste 10% van zijn aangepaste winst moet betalen, zelfs na stimuleringen en aftrekposten. Dat begrenst hoever het aftrekvoordeel kan reiken.

Wat gebeurt er bij verkoop? De vijfjaarregel

Hier lopen de twee structuren het hardst uiteen: een particulier die vijf jaar houdt, betaalt nul inkomstenbelasting over de winst, terwijl een bedrijf 25% vennootschapsbelasting over de winst betaalt, hoe lang het ook heeft gehouden. Voor een koper die van plan is één vastgoed te houden en later te verkopen, beslecht deze ene regel de vraag meestal alleen.

Een particulier die Turks vastgoed verkoopt, valt onder de vijfjaarregel in de Wet op de Inkomstenbelasting (GVK herhaald artikel 80). Een verkoop volle vijf jaar na de verwervingsdatum levert een winst op die volledig van inkomstenbelasting is vrijgesteld. Een verkoop voor vijf jaar is belastbaar: de winst is de verkoopprijs minus de geïndexeerde kosten en verkoopkosten, een jaarlijkse vrijstelling geldt (150.000 TL voor kalenderjaar 2026), en de rest wordt belast op de schaal van 15% tot 40%. Houd lang genoeg vast, en de belasting van de particulier over de winst daalt tot niets.

Een bedrijf krijgt geen dergelijke vrijstelling. Er is voor een bedrijf geen vijfjaarverlichting; de volledige winst wordt aan de bedrijfswinst toegevoegd en tegen 25% belast, of het bedrijf het vastgoed nu een jaar of vijftien heeft gehouden. Wordt de winst na belasting dan aan de buitenlandse aandeelhouder uitgekeerd, dan geldt een verdere laag (hieronder behandeld).

Neem een buitenlandse koper die een appartement voor 250.000 EUR verwerft en het zes jaar later voor 350.000 EUR verkoopt, een winst van 100.000 EUR (cijfers illustratief in termen van 2026; de belastbare winst in Turkije wordt in lira berekend met kostenindexatie).

• Als particulier: het houden van zes jaar overschrijdt de vijfjaarregel, dus de winst draagt nul inkomstenbelasting.
• In een bedrijf: de winst van 100.000 EUR gaat de bedrijfswinst in en wordt tegen 25% belast, ruwweg 25.000 EUR. Wordt de resterende 75.000 EUR dan als dividend aan de buitenlandse eigenaar uitbetaald, dan geldt een bronheffing van 15% (ongeveer 11.250 EUR, of minder onder een belastingverdrag), voor een gecombineerde last nabij 36.250 EUR tegenover nul bij de particulier.

Het gat is geen afrondingsverschil. Bij een lang gehouden enkel activum is de vijfjaarvrijstelling van de particulier het beslissende voordeel, en geen enkele bedrijfsaftrekplanning maakt het na.

Telt vastgoed op naam van een bedrijf mee voor Turks staatsburgerschap?

Vastgoed dat binnen een bedrijf wordt gehouden, telt niet mee voor de drempel van 400.000 USD voor Turks staatsburgerschap door investering, zelfs als de koper 100% van het bedrijf bezit. Staatsburgerschap door investering via vastgoed is gebouwd voor een persoon die kwalificerend vastgoed persoonlijk verwerft, dus de aankoop via een bedrijf leiden sluit die deur.

De staatsburgerschapsdrempel voor de vastgoedroute bedraagt 400.000 USD (van kracht sinds juni 2022) en geldt per aanvrager op diens eigen naam. Een particulier kan meerdere vastgoedobjecten op zijn persoonlijke naam combineren om het cijfer te bereiken, en de echtgenoot van de hoofdaanvrager en kinderen onder 18 zijn als afhankelijken zonder aparte investering inbegrepen. Een bedrijf is geen persoon en kan niet worden genaturaliseerd, dus vastgoed dat op het bedrijf is ingeschreven, valt buiten de kwalificerende reeks.

Dat plaatst de bedrijfsstructuur in dezelfde familie als twee andere valkuilen die een staatsburgerschapsgerichte koper moet kennen. Een vastgoed van 400.000 USD 50/50 met een partner delen laat geen van beide mede-eigenaren op de drempel, en het vastgoed op naam van een kind inschrijven kan niet kwalificeren omdat een minderjarige niet de hoofdaanvrager kan zijn. Houden via een bedrijf is de derde versie van dezelfde fout: de structuur die efficiënt lijkt, verijdelt het staatsburgerschapsdoel. Een koper die zowel een zakelijke omhulling als staatsburgerschap wil, heeft het kwalificerende vastgoed op een persoonlijke naam nodig en kan een bedrijf voor andere bezittingen gebruiken.

Verblijfsvergunningen volgen dezelfde logica waar ze op vastgoedeigendom rusten. Een verblijfsroute gekoppeld aan het bezitten van een woning berust erop dat de persoon die woning bezit; een bedrijf dat het vastgoed houdt, geeft de aandeelhouder die persoonlijke eigendomsband niet direct.

Wat kost de bedrijfsomhulling werkelijk in bedrijf?

Een bedrijf draagt oprichtingskosten, verplichte jaarlijkse boekhouding en een tweede belastinglaag op uitgekeerde winst die een particuliere eigenaar nooit betaalt. Deze terugkerende wrijving is de reden waarom een "fiscaal efficiënt bedrijf" voor een kleine houder vaak duurder uitpakt dan particulier eigendom.

Oprichting is de eerste kostenpost. Een limited şirket (besloten vennootschap) vereist een minimumkapitaal van 50.000 TL, en een anonim şirket (naamloze vennootschap) vereist 250.000 TL, beide van kracht vanaf 1 januari 2024. Oprichten loopt via een notaris en het handelsregister, en een buitenlands gecontroleerd bedrijf kan ook de artikel-36 gouverneursstap tegenkomen voordat het vastgoed kan inschrijven. Het kapitaal zelf blijft in het bedrijf in plaats van te worden uitgegeven, maar het vastgelegde kapitaal en de oprichtingskosten hebben bij een particulier geen tegenhanger.

De jaarlijkse naleving is de terugkerende kostenpost. Een Turks bedrijf moet formele boeken bijhouden, vennootschapsbelasting- en periodieke btw-aangiften indienen en in de praktijk een mali müşavir (gecertificeerd accountant, SMMM) aanhouden. Een particulier die simpelweg een appartement bezit en verhuurt, dient een persoonlijke aangifte in en draagt niets van dit doorlopende bedrijfsbeheer.

De dividendlaag is de belastingkostenpost die kopers het vaakst over het hoofd zien. Bedrijfswinst wordt eerst tegen 25% vennootschapsbelasting belast. Wordt de winst na belasting aan een aandeelhouder uitgekeerd, dan houdt Turkije belasting op het dividend in tegen 15%, een tarief verhoogd van 10% door Presidentieel Decreet nr. 9286 gepubliceerd op 22 december 2024. De bronheffing geldt gelijkelijk voor uitkeringen aan ingezeten en niet-ingezeten particuliere aandeelhouders, hoewel een belastingverdrag het kan verlagen tot 5% tot 10% afhankelijk van het land van de aandeelhouder. In het bedrijf gehouden winst stelt de dividendbelasting uit, maar een koper die het geld in handen wil, treft beide lagen.

• Vennootschapsbelasting: 25% op bedrijfswinst (30% voor banken en bepaalde financiële instellingen).
• Minimumvennootschapsbelasting: ten minste 10% van de aangepaste winst vanaf 2026, ongeacht aftrekposten.
• Dividendbronheffing: 15% op uitgekeerde winst, per verdrag verlaagbaar tot 5% tot 10%.
• Boekhouding: verplichte boeken en een mali müşavir elk jaar.

Wanneer is een bedrijf werkelijk zinvol?

Een bedrijf verdient zijn extra kosten wanneer het bezit een onderneming is in plaats van een woning: een aanzienlijke huur- of handelsportefeuille, een behoefte om aansprakelijkheid te scheiden, of een structuur gedeeld tussen meerdere investeerders. Voor één appartement wint particulier eigendom bijna altijd; het pleidooi voor een bedrijf groeit met schaal en complexiteit.

Een bedrijf is in specifieke situaties zinvol. Een grote of gefinancierde huurportefeuille profiteert van de brede bedrijfsaftrekken op rente, afschrijving en beheer. Een verhuurder die het vastgoed als een actieve onderneming exploiteert, of een toerisme- of handelsbedrijf opbouwt, past bij het activiteitenmodel van het bedrijf. Een eigenaar die huur- en zakelijk risico van persoonlijke activa wil scheiden, gebruikt de aparte rechtspersoonlijkheid van het bedrijf. Twee of meer investeerders die kapitaal bundelen, kunnen bedrijfsaandelen houden in plaats van een versnipperd paylı mülkiyet (mede-eigendom) dat hen aan önalım en een gedwongen verkoop blootstelt. En een eigenaar die opvolging plant, verkiest de overdracht van bedrijfsaandelen boven de overdracht van het vastgoed zelf.

Particulier eigendom wint in de meer gebruikelijke situaties. Een koper met een of enkele appartementen, een koper die op Turks staatsburgerschap mikt, een koper die vijf jaar of langer wil houden en verkopen, en een koper die simpelweg een wrijvingsarme structuur waardeert, zijn allemaal beter af op hun eigen naam. De vijfjaarvrijstelling op de meerwaardebelasting, de staatsburgerschapsgeschiktheid en de afwezigheid van jaarlijkse bedrijfsboekhouding liggen alle aan de kant van de particulier.

Welke structuur past, hangt af van wat de koper werkelijk opbouwt, en de belasting- en vergunningsregels duwen enkelewoning-kopers en portefeuille-investeerders in tegengestelde richtingen. Een zo ingrijpende beslissing is het waard te bevestigen met een Turkse belastingadviseur en advocaat tegen het concrete vastgoed en het eigen fiscale woonland van de koper.

Kan ik Turks vastgoed kopen via mijn bestaande buitenlandse bedrijf?

Niet voor een gewoon appartement. Een in het buitenland opgericht bedrijf kan Turks vastgoed alleen verwerven waar een speciale wet dat toestaat, en geen zo'n wet dekt de algemene woningaankoop. De machtigende wetten zijn de Wet ter Bevordering van Toerisme (nr. 2634), de Wet op Industriezones (nr. 4737) en de Turkse Aardoliewet (nr. 6491), die toerisme-, industrie- en energieprojecten dienen in plaats van verhuurde flats. De praktische route voor een buitenlandse investeerder die een bedrijf wil, is er een oprichten in Turkije, dat dan onder artikel 36 valt als het voor 50% of meer in buitenlandse handen is.

Krijg ik met een bedrijf een verblijfsvergunning zoals met vastgoed?

Niet direct. Een op vastgoed gebaseerde verblijfsvergunning berust erop dat een persoon de woning persoonlijk bezit, dus vastgoed dat door een bedrijf wordt gehouden, geeft de aandeelhouder die eigendomsband niet. Een koper die vastgoed wil om een verblijfsaanvraag te ondersteunen, heeft het vastgoed doorgaans op zijn eigen naam nodig en moet de bedrijfsroute en de verblijfsroute als aparte vragen behandelen in plaats van aan te nemen dat de een de ander levert.

Is het houden van huurvastgoed in een bedrijf altijd goedkoper qua belasting?

Nee. Een bedrijf betaalt 25% vennootschapsbelasting over de huurwinst plus 15% dividendbronheffing wanneer winst wordt uitgekeerd, terwijl een particulier wordt belast op een schaal die bij 15% begint en een woningvrijstelling draagt. Het bedrijf is alleen goedkoper wanneer zijn aftrekposten, zoals rente, afschrijving en beheerkosten, groot genoeg zijn om het hogere kopcijfer en de dividendlaag te overtreffen. Bij één, grotendeels onbezwaard appartement is particulier eigendom meestal de goedkopere structuur.

Kan ik vastgoed dat ik al bezit later in een bedrijf overdragen?

Dat kan, maar het is niet gratis. Vastgoed dat je persoonlijk bezit in een bedrijf overdragen is zelf een belastbare overdracht: het activeert een nieuwe 4% tapu harcı op de beweging, kan een meerwaarde realiseren als je binnen het vijfjaarvenster zit, en kan het bedrijf in het artikel-36 gouverneursproces trekken. De structuur vóór de aankoop beslissen voorkomt dat je overdrachtskosten twee keer betaalt, dus "ik verplaats het later naar een bedrijf" draagt een echte prijs.

Beschermt een bedrijf me tegen Turkse regels van dwingend erfrecht?

Slechts gedeeltelijk, en niet automatisch. Vastgoed via bedrijfsaandelen houden verandert wat bij overlijden overgaat van het vastgoed zelf naar de aandelen, maar Turkse beschermingen van dwingend erfrecht voor legitimarissen en de conflictregels onder MÖHUK (Wet nr. 5718) blijven met die overdracht samenwerken. Een bedrijf is een instrument voor nalatenschapsplanning, geen schone ontsnapping aan de erfregels, en een grensoverschrijdende nalatenschap heeft een advocaat nodig om in kaart te brengen hoe het eigen nationale recht van de aandeelhouder en het Turkse recht gelden.

Kunnen twee buitenlanders kopen via één Turks bedrijf in plaats van mede-eigendom?

Ja, en het kan schoner zijn dan de titel splitsen. Twee buitenlanders kunnen elk aandelen houden in één Turks bedrijf dat het vastgoed bezit, wat de versnipperde blootstelling van het paylı mülkiyet (mede-eigendom) aan önalım (wettelijk voorkooprecht) en aan een gedwongen verkoop via izale-i şuyu vermijdt. De afweging is dat het bedrijf buitenlands gecontroleerd is, zodat de artikel-36 gouverneursregels gelden en beide eigenaren de bedrijfsoprichtings- en jaarlijkse boekhoudkosten op zich nemen die gezamenlijk particulier eigendom vermijdt.

Betaal ik twee keer belasting met een bedrijf?

Op uitgekeerde winst, ja. Bedrijfswinst wordt tegen 25% vennootschapsbelasting belast, en wanneer die winst aan een aandeelhouder wordt uitbetaald, geldt een verdere 15% dividendbronheffing, zodat geld dat het bedrijf als dividend verlaat twee lagen treft. In het bedrijf gehouden winst stelt de tweede laag uit tot uitkering, en een belastingverdrag tussen Turkije en het land van de aandeelhouder kan de dividendbronheffing verlagen tot 5% tot 10%. Een particuliere eigenaar wordt eenmaal belast, op de persoonlijke schaal.